تقریباً هر تی‌شرت را بردارید و انگشتانتان را روی یقه بکشید. سپس پارچه را چند سانتی‌متر پایین‌تر روی سینه لمس کنید. ممکن است رنگ آنها یکسان باشد و از یک جنس پنبه ساخته شده باشند، اما کاملاً یکسان به نظر نمی‌رسند.

بدنه معمولاً نرم و نسبتاً صاف است. یقه ضخیم‌تر به نظر می‌رسد، خطوط عمودی قابل مشاهده‌ای دارد و از همه مهم‌تر، وقتی آن را می‌کشید، خیلی راحت‌تر کش می‌آید. وقتی رهایش می‌کنید، سعی می‌کند به شکل اولیه‌اش برگردد.

آن تفاوت عمدی است.

یقه تی‌شرت کار سخت‌تری نسبت به بیشتر پارچه‌های اطراف آن دارد. هر بار که پیراهن پوشیده می‌شود، دهانه آن باید به اندازه کافی کشیده شود تا از روی سر عبور کند. پس از آن، باید به حالت اولیه خود برگردد و به طور معقولی نزدیک گردن قرار گیرد. این فرآیند را ماه‌ها با پوشیدن و شستن تکرار کنید و مشخص می‌شود که چرا استفاده از همان پارچه برای بدن همیشه بهترین راه حل نیست.

یک تی‌شرت می‌تواند بیش از یک نوع پارچه‌ی بافتنی داشته باشد

از دور، یک تی‌شرت نخی ساده مانند یک تکه پارچه با آستین‌های متصل به آن به نظر می‌رسد. در تولید، مفیدتر است که آن را به عنوان چندین جزء که وظایف مختلفی دارند در نظر بگیریم.

بدنه یک تی‌شرت معمولی اغلب از ... ساخته می‌شود.دستگاه تک جرسیاین مدل سبک، راحت و به اندازه کافی آشنا است که احتمالاً اکثر مردم بدون دانستن نام ساختار، چندین نمونه از آن را در کمد لباس خود دارند.

قلاده الزام متفاوتی دارد.

هر بار که لباس از سر کشیده می‌شود، باید کش بیاید، اما کش آمدن به تنهایی کافی نیست. اگر دهانه بزرگتر شود و بزرگتر بماند، یقه به تدریج شکلی را که در وهله اول باعث تناسب مناسب آن شده بود، از دست می‌دهد.

پارچه دنده‌ای به دلیل ساختار بافتنی‌اش در اینجا مفید است. اگر از نزدیک نگاه کنید، اغلب می‌توانید دنده‌های عمودی مشخص را که در امتداد سطح امتداد دارند، ببینید. وقتی در عرض آن کشیده می‌شود، ساختار می‌تواند به طور قابل توجهی باز شود و پس از حذف نیرو دوباره منقبض شود.

این رفتار، آن را به ویژه در جاهایی که یک لباس به انعطاف‌پذیری و بازیابی نیاز دارد، مفید می‌کند.

یقه‌ها یک نمونه هستند. سرآستین‌ها و کمربندها نمونه‌های دیگری از این موارد هستند.

وقتی شروع به جستجوی ریب در کمد لباس خود کنید، احتمالاً خیلی بیشتر از آنچه انتظار داشتید از آن پیدا خواهید کرد.

چرا یقه را از پارچه تی‌شرت درست نمی‌کنیم؟

این کار شدنی است، و یقه هر تی‌شرت دقیقاً به یک شکل ساخته نمی‌شود. طراحان مد و تولیدکنندگان پوشاک بسته به ظاهر، هزینه و عملکردی که می‌خواهند، گزینه‌های زیادی دارند.

اما یک دلیل ساده وجود دارد که ریب اینقدر رایج شده است.

تصور کنید صدها بار یک تی‌شرت را می‌پوشید. هر بار، یقه آن هنگام عبور از سر به سمت بیرون کشیده می‌شود. پارچه نیز در معرض شستشو، خشک شدن و کشش معمولی که هنگام پوشیدن پیراهن اتفاق می‌افتد، قرار می‌گیرد.

بدنه پیراهن تغییر شکل مکرر کاملاً یکسانی را در یک ناحیه متمرکز تجربه نمی‌کند.

بنابراین، یقه لباس بیش از آنچه در نگاه اول به نظر می‌رسد، از پارچه انتظار دارد.

استفاده از ساختاری با قابلیت کشسانی و برگشت‌پذیری مناسب، به تولیدکننده پوشاک کنترل بیشتری بر نحوه رفتار یقه می‌دهد. بسته به نوع محصول، تولیدکنندگان ممکن است از نخ حاوی اسپندکس نیز استفاده کنند یا تنظیمات دیگری را برای بهبود برگشت‌پذیری انجام دهند. هیچ دستورالعمل واحدی برای هر تی‌شرت وجود ندارد، اما مشکل اساسی طراحی همچنان پابرجاست: دهانه باید موقتاً بزرگ‌تر شود، بدون اینکه بعداً به‌طور دائم بزرگ‌تر به نظر برسد.

به همین دلیل است که قضاوت در مورد یقه فقط بر اساس میزان کشسانی آن در یک لباس جدید می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

سوال جالب‌تر این است که پس از بارها و بارها کشیده شدن، چگونه رفتار می‌کند.

آن خطوط عمودی کوچک از ساختار بافتنی ناشی می‌شوند

ظاهر ریب یک طرح تزئینی چاپ شده روی پارچه نیست، بلکه از نحوه چیدمان خود حلقه‌ها ناشی می‌شود.

اینجاست که تفاوت بین Single Jersey و Rib جالب‌تر می‌شود.

جرسی تکی را می‌توان با استفاده از یک مجموعه سوزن روی ... تولید کرد.دستگاه بافندگی حلقویساختارهای دنده‌ای از چیدمان بافت متفاوتی شامل سوزن‌های استوانه‌ای و عقربه‌ای استفاده می‌کنند. رابطه بین نوارهای بافتنی و چین‌دار، ظاهر دنده‌ای مشخصی را ایجاد می‌کند و به پارچه رفتار متمایزی در عرض آن می‌دهد.

برای کسی که تی‌شرت می‌خرد، این تفاوت فنی نامرئی است. ممکن است روی برچسب نوشته شده باشد ۱۰۰٪ پنبه، حتی اگر بدنه و یقه اصلاً رفتار یکسانی نداشته باشند.

این یکی از دلایلی است که ترکیب الیاف تنها بخشی از داستان یک پارچه را بیان می‌کند.

دو تکه پارچه می‌توانند از نخ پنبه‌ای یکسانی استفاده کنند و همچنان حس، کشش و بازگشت‌پذیری متفاوتی داشته باشند، زیرا نخ با ساختارهای متفاوتی بافته شده است.

دفعه‌ی بعدی که دو لباس روی برچسبشان نوشته شده «۱۰۰٪ پنبه» اما در دست کاملاً متفاوت به نظر می‌رسند، به خاطر داشته باشید که این نکته‌ی مفیدی است.

یک قلاده خوب به راحتی قابل چشم پوشی است

یک نکته خنده‌دار در مورد یقه‌های تی‌شرت وجود دارد: ما معمولاً فقط وقتی متوجه آنها می‌شویم که مشکلی پیش می‌آید.

وقتی یقه درست سر جایش باشد، کسی به آن فکر نمی‌کند. پیراهن را می‌پوشید و به کارهای روزمره‌تان می‌رسید.

وقتی شل، پیچ خورده، موج دار یا کشیده می شود، ناگهان اولین چیزی است که می بینید.

مردم گاهی اوقات این را به عنوان «یقه بد» توصیف می‌کنند، اما چندین چیز می‌تواند در نتیجه نهایی نقش داشته باشد. ساختار دنده به خودی خود مهم است، اما انتخاب نخ، شرایط بافت، ابعاد یقه، برش، دوخت و تکمیل نیز اهمیت دارند. شستشو و مراقبت از لباس نیز بر آنچه در طول زمان اتفاق می‌افتد تأثیر می‌گذارد.

حتی رابطه بین یقه و پارچه بدن نیز نیاز به بررسی دارد. یقه‌ای که قبل از شستشو کاملاً صاف به نظر می‌رسد، ممکن است در صورت تغییر ابعاد پارچه بدن و دنده در طول پردازش یا شستشو، رفتار متفاوتی داشته باشد.

برای یک تولیدکننده، این بدان معناست که تولید یک یقه خوب صرفاً به معنای سفت کردن هرچه بیشتر دنده نیست.

مسلماً گشادی بیش از حد مشکل‌ساز است، اما تنگ‌تر بودن لزوماً بهتر نیست. یقه هنوز هم باید به راحتی روی سر کشیده شود، به شکل اولیه خود برگردد و بدون ایجاد چین و چروک ناخواسته در اطراف یقه، با بقیه لباس هماهنگ باشد.

مانند بسیاری از موارد در بافتنی، بهترین نتیجه معمولاً از تعادل حاصل می‌شود، نه از اعمال یک پارامتر به شدت افراطی.

چرا بعضی از قلاده‌ها حاوی اسپندکس هستند؟

برچسب روی چند تی‌شرت را بررسی کنید، ممکن است گاهی اوقات متوجه شوید که قسمت بدنه به عنوان پنبه ذکر شده است در حالی که یقه دنده‌ای حاوی مقدار کمی اسپندکس است.

یک دلیل عملی برای آن وجود دارد.

اسپندکس می‌تواند به بهبود کشش و بازیابی کمک کند، که در قطعه‌ای که در طول سایش طبیعی بارها از شکل خود خارج می‌شود، مفید است. این بدان معنا نیست که هر یقه خوب به اسپندکس نیاز دارد. ساختارهای دنده‌ای به دلیل ساختارشان از قبل کشش مکانیکی قابل توجهی دارند و بسیاری از یقه‌ها بدون آن با موفقیت تولید می‌شوند.

این تصمیم بستگی به لباسی دارد که تولیدکننده می‌خواهد تولید کند.

یک تی‌شرت ضخیم با یقه‌ی پهن ممکن است به مشخصات یقه‌ی متفاوتی نسبت به یک تی‌شرت تابستانی بسیار سبک نیاز داشته باشد. لباس ورزشی، لباس کودکان و لباس‌های مد روز می‌توانند الزامات خاص خود را داشته باشند. نخ، ساختار شیارها، عرض، تراکم و پرداخت، همگی باید با طراحی لباس هماهنگ باشند.

به همین دلیل است که هیچ مشخصه جهانی «بهترین یقه تی‌شرت» وجود ندارد که بتوان آن را به سادگی از یک محصول به محصول دیگر کپی کرد.

لباس نهایی مشخص می‌کند که پارچه چه کاری باید انجام دهد.

یقه خیلی قبل از چرخ خیاطی شروع می‌شود

وقتی مردم کارگری را می‌بینند که دور یقه، پارچه دنده می‌دوزد، وسوسه می‌شوند که فکر کنند یقه هم اینجا دوخته می‌شود.

در واقع، بخش زیادی از رفتار آن از قبل تعیین شده است.

قبل از اینکه ریسمان به کارخانه پوشاک برسد، کسی نخ را انتخاب کرده و تصمیم گرفته است که چه ساختاری را ببافد. یک دستگاه بافندگی برای آن پارچه پیکربندی شده است، پارچه رنگرزی و تکمیل شده است و عرض، وزن، کشش و ویژگی‌های بازگشت آن از قبل شروع به شکل‌گیری کرده‌اند.

خیاطی آن جنس را به یقه تبدیل می‌کند، اما دوخت نمی‌تواند پارچه زیر آن را کاملاً تغییر شکل دهد.

این الگویی است که بارها در تولید پارچه می‌بینیم. مشکلی که در لباس نهایی قابل مشاهده است، ممکن است ریشه در مراحل بسیار اولیه تولید داشته باشد، در حالی که جزئیات کوچکی که به طور خاص خوب به نظر می‌رسند، ممکن است بخش زیادی از عملکرد خود را مدیون تصمیماتی باشند که قبل از شروع برش و دوخت گرفته شده‌اند.

هرچه بیشتر پارچه را درک کنید، نگاه کردن به لباس به عنوان صرفاً «پنبه»، «پلی‌استر» یا «اسپندکس» دشوارتر می‌شود.

لایه دیگری زیر این نام‌های فیبر وجود دارد: ساختار.

از جرسی تک نفره تا دنده ای

برای کارخانه‌های بافندگی، تغییر از پارچه تک جرسی به پارچه دنده‌ای، معادل انتخاب یک طرح متفاوت از یک منو در صنعت نساجی نیست.

پیکربندی دستگاه متفاوت است زیرا ساختارها به طور متفاوتی شکل گرفته‌اند.

A ماشین بافندگی حلقوی تک جرسیمعمولاً برای پارچه‌ای که در سراسر بدنه تی‌شرت‌های روزمره یافت می‌شود، استفاده می‌شود. بافت دنده‌ای و سایر ساختارهای دوبافتی به سیستم‌های سوزن سیلندری و عقربه‌ای نیاز دارند که بتوانند آرایش حلقه مورد نیاز را ایجاد کنند. گیج ماشین، قطر، نخ و پارچه نهایی مورد نظر، همگی بر نحوه پیکربندی یک راه‌حل تولید تأثیر می‌گذارند.

به همین دلیل است که وقتی مشتری نمونه‌ای از لباس یا پارچه را برای MORTON ارسال می‌کند، ما به چیزی بیش از ترکیب مواد چاپ شده روی برچسب آن علاقه‌مندیم.

«صد در صد پنبه» کافی نیست.

ما می‌خواهیم پارچه را ببینیم.

گاهی اوقات یک لباس می‌تواند چندین داستان مختلف را برای ما تعریف کند. بدنه ممکن است به سمت یک جرسی اشاره کند. یقه به سمت دنده اشاره دارد. یک سویشرت ممکن است وقتی آن را پشت و رو می‌کنیم، ساختار دیگری را نشان دهد. آنچه که برای مصرف‌کننده به عنوان یک تکه لباس ساده به نظر می‌رسد، در واقع ممکن است نتیجه چندین تصمیم مختلف در بافت و تکمیل باشد.

این بخشی از تولید نساجی است که اکثر مردم هرگز آن را نمی‌بینند.

دفعه‌ی بعدی که تی‌شرت می‌پوشید، یقه‌تان را بررسی کنید

دفعه بعد که لباس می‌پوشید، قبل از پوشیدن تی‌شرت، یقه آن را به آرامی بکشید.

به دنده‌های عمودی نگاه کنید. احساس کنید که دهانه چقدر آسان باز می‌شود. سپس آن را رها کنید و ببینید چه اتفاقی می‌افتد.

این یک نمونه کوچک از مهندسی پارچه‌های بافتنی است که در کمد لباس شما قرار دارد.

هیچ‌کس که یک تی‌شرت معمولی می‌خرد، لازم نیست بداند که سوزن‌های سیلندر و صفحه مدرج چگونه کار می‌کنند، همانطور که کسی که ماشین می‌راند، لازم نیست تک تک قسمت‌های گیربکس را بداند. اما برای آن دسته از ما که ماشین‌آلات نساجی می‌سازیم و با کارخانه‌های بافندگی کار می‌کنیم، این جزئیات معمولی اغلب جالب‌ترین جزئیات هستند.

آنها به ما یادآوری می‌کنند که دوخت یک لباس خیلی زودتر از خط دوخت شروع می‌شود.

در مورتون، ما ماشین‌های بافندگی حلقوی را برای ساختارهای بافتنی مختلف و الزامات تولید می‌سازیم، اما نقطه شروع گفتگو همچنان پارچه‌ای است که مشتری می‌خواهد تولید کند. مشخصات یک ماشین تنها زمانی معنادار می‌شود که بفهمیم آن پارچه پس از خروج از کف بافندگی چه کاری باید انجام دهد.

در مورد یقه تی‌شرت، این الزام ساده به نظر می‌رسد: وقتی لازم است کش بیاید و وقتی لازم نیست، برگردد.

رسیدن به این رفتار ساده جایی است که بافتنی جالب می‌شود.