MieliśmyMaszyna okrągłaKilka miesięcy temu sprawiło nam to więcej kłopotów niż cokolwiek innego. Nie dlatego, że coś było zepsute – po prostu nie dało się z tego zrobić materiału, który wyglądałby dobrze.

Klient przysłał próbkę przędzy i specyfikację. Na papierze wszystko wyglądało dobrze. Ale kiedy przeprowadziliśmy pierwszy test, powierzchnia tkaniny miała delikatną nierówność. Nie na tyle dużą, żeby nie przejść kontroli, ale wystarczającą, żeby zauważyć ją przy dobrym oświetleniu. Większość osób prawdopodobnie by ją wysłała. My tego nie zrobiliśmy.

Więc wymieniliśmy włóczkę i puściliśmy ją jeszcze raz. Nadal tam jest.

Potem wyciągnęliśmy inną partię z naszych zapasów – ta sama ilość, inny dostawca. Było trochę lepiej, ale nieznacznie. W tym momencie dwóch naszych techników po prostu stało i patrzyło na maszynę, próbując zrozumieć, czego nam brakuje.

Trzykrotnie regulowaliśmy czas w tej maszynie kołowej. Za każdym razem wyglądało to dobrze przez kilka metrów, a potem ten niewyraźny wzór powracał. Jeden z naszych starszych kolegów – robi to od ponad dwudziestu lat – przyszedł w sobotę, bo go to drażniło. Przyniósł własną lupę i po prostu stał, obserwując, jak igły się zazębiają.

Ostatecznie to wcale nie była wina maszyny. Przędza miała nierównomierny skręt między stożkami. Zajęło nam około tygodnia, żeby to ustalić. Wróciliśmy do klienta, wyjaśniliśmy sprawę, przysłali nową partię i tkanina w końcu wyszła tak, jak powinna.

TenMaszyna blokującaWysyłaliśmy mniej więcej w tym samym czasie, ale pojawił się problem. Inny problem – równomierność ściegu zaczęła się nieznacznie zmieniać po kilku godzinach. Nasz kalibrator wracał dwa razy, żeby jeszcze raz sprawdzić wysokość obciążnika. Powtarzał, że „zgadza się ze specyfikacją”, ale widać było, że i on nie był przekonany.

Rozebraliśmy więc część krzywkową, wyczyściliśmy wszystko i ustawiliśmy ją jeszcze raz, używając nowego zestawu igieł, tylko dla pewności.

Zanim obie maszyny wyjechały, chyba pięć różnych osób je sprawdziło. Może trochę za dużo. Ale nikt nie chciał być tym, kto wypuści coś, co wydaje się nie tak.

Czasami zastanawiam się, czy nie poświęcamy za dużo czasu na takie rzeczy. Z drugiej strony, za każdym razem, gdy coś w przeszłości pospieszyliśmy, to później wracało.

Więc teraz po prostu przechodzimy przez to jeszcze raz. Zmieniamy włóczkę. Ponownie dostosowujemy tempo. W razie potrzeby dzwonimy do kogoś. Jasne, jest wolniej. Ale przynajmniej kiedy coś stąd wychodzi, wiemy, co wysyłamy.

Morton — Zaawansowane rozwiązania dziewiarskie